خطر انقراض سیاه گوش در طبیعت شهرستان ابهر

سیاه گوش از گونه های جانوری نادر است که در طبیعت شهرستان ابهر یافت می شود در معرض تهدید و خطر انقراض میباشد.

سیاه گوش از گونه های جانوری نادر است که در طبیعت شهرستان ابهر یافت می شود در معرض تهدید و خطر انقراض میباشد.

این گونه جانوری نادر در برخی از مناطق ابهر از جمله منطقه شکار ممنوع خراسانلو و روستای ارکین در جنوب شهرستان ابهر ، زیست می کنند اما کمتر مشاهده می شوند.

وی اظهار داشت: در منطقه ابهر  به سیاه گوش در اصطلاح عامیانه ورشاق گفته می شود و اگر کسی موجب تلف این جانور شود به خاطر ضرر و زیان به محیط زیست به پرداخت ۱۰۰ میلیون ریال جریمه محکوم خواهد شد و از جنبه عمومی جرم نیز قاضی پرونده، مبلغ جریمه را تعیین خواهد کرد.

کاظمی با بیان اینکه در طبیعت ابهر گونه های جانوری مختلف اعم از گوشتخوار و علفخوار، همچون گرگ، شغال، روباه، سیاه گوش، خرس قهوه ای و آهو زیست می کنند، افزود: عامل ۳۰ درصد از بین رفتن حیات وحش شکار است و ۷۰ درصد آن به عواملی چون تخریب و قطعه قطعه شدن زیستگاه، گسترش شهرسازی، خشکسالی، یخبندان، شخم زدن مراتع و به هم خوردن زنجیره غذایی این حیوانات برمی گردد.

وی تصریح کرد: به دلیل تخریب زیستگاه ها و کم شدن طعمه، جمعیت سیاه گوش طبیعت ابهر کم است و نیاز به حمایت جدی تری دارند تا نسل این گونه جانوری نادر و کمیاب در این شهرستان منقرض نشود.

کاظمی افزود: این گونه جانوری، شب زی است و به همین علت مشاهده و تخمین جمعیتی آن کار سخت و دشواری است و در واقع نمی توان آماری از تعداد سیاه گوش موجود در طبیعت ابهر ارایه داد.

وی تصریح کرد: سیاه گوش ها بیشتر علاقه مند شکار پرنده هستند و در کنار آن از پستانداران و جوندگان کوچک نیز تغذیه می کنند.

به گزارش ایرنا، گربه سانان بزرگ ازجمله گرگ و کفتار از دشمنان اصلی سیاه گوش ها محسوب می شوند و تعداد زاد و ولد ماده های این حیوان در هرسال ۲ تا ۸ توله است.

رئیس نظارت بر امور حیات وحش اداره کل حفاظت محیط زیست استان زنجان نیز گفت: محیط زیست در حفظ و حراست از این گونه های نادر و کمیاب، تلاش وافر دارد.

علی قره چه لو افزود: دخالت و دستکاری بشر در طبیعت ازجمله تخریب ها، تغییر کاربری زمین ها، فعالیت های کشاورزی، معدنی و احداث راه، باعث می شود تا امنیت حیات وحش منطقه با خطر جدی مواجه شود.

وی تصریح کرد: وجود سه عامل زیستگاه، امنیت و تغذیه، موجب ماندگاری حیات وحش در مناطق می شود که نبود یکی از این عوامل مهم تهدیدی جدی برای ماندگاری است.